Feestjurk

Repareren is leerrijk
repareren is hip
repareren is nog duurzamer dan recycleren

... niet ik, maar de krant deze week, bij monde van keukenprinses Dorien Knockaert. De layoutman van dienst (kon haast niet anders zijn dan een man) ontwierp een voorblad onder de kop:

ZOT VAN KAPOT
Weg met de wegwerpmaatschappij

Zo horen we het ook eens van een ander...
Maar dat 'zot van kapot', nou nee. Repareren vraagt werk. Zoals aan deze 'hippe' jurk. Ook weer een cadeautje, als souvenir gekregen. Daardoor ken ik het jaartal: winter 1977.



Mijn enthousiasme was aanvankelijk nogal matig:
- toch wel een tuttig model, met die hoge halssluiting en - zowaar - pofmouwtjes
- het lijfje vele centimeters te smal voor mijn slanke leest
- in het patje met lusjes vooraan had de mot huis gehouden - de rest was gelukkig grotendeels gespaard gebleven.
Verder toch wel een fraai stuk: fijne wol, handgemaakt, rok met een mooie ruisende voering...

Deze jurk bleef dus geruime tijd in, of beter tegen de kast hangen, terwijl ik erover piekerde. Weg met dat wegwerpgedoe, akkoord, maar wat doé je ermee?

Eerst maar eens de zijnaden inspecteren, of daar misschien wat ruimte te winnen viel. Een goeie 2 cm naad, jawel, dat levert algauw een 6 à 7 cm extra breedte op (> 1,5 cm x 4 - reken voor en achter, links en rechts). En als het stuk dan nog wat krap lijkt laten ook de borstnepen (princessennaden) zich nog een half centimetertje uitstikken. Goed, het lijfje moest hier en daar een stukje los van de rok en ook de mouwen gingen eruit - maar dat zijn details natuurlijk. Met als prettige bijkomstigheid dat de fronsjes bovenaan de mouw (de beruchte pofmouwtjes) grotendeels verdwenen en zelfs de rits in de zijnaad weggelaten kon worden.



En dan het moeilijkste: wat doe je met de mot??! Mijn uitgebreide ervaring met zwarte stoffen leerde me dat je nooit, maar dan ook nooit dezelfde zwarte stof zult vinden, hoe groot je voorraad (van resten) ook is.
Maar als je dan toch aangewezen bent op een verschil, waarom dan niet meteen de vlucht vooruit? Vond ik daar niet nog een collectie fluwelen linten, waarvan er een precies - nou ja, krap - de juiste lengte en breedte had, en waarvan de glans zo mooi overeenkwam met de zwarte knopen? (en dat kleine foutje in de rand zou ik toch wel even onzichtbaar repareren...)

Hetzelfde gold voor de mottengaatjes in de rok. Het gedierte was zo lief geweest een bescheiden plekje uit te zoeken tegen de zoom of in de buurt van een naad. Stukjes fijn zwart lint met kleine steekjes tegen de achterkant genaaid en geen mens die er iets van ziet.

Dan blijft nog één vraag: waar kwam deze stof vandaan? Oost-Europa?

Schortjurkje

Dit stamt vast uit de vijftiger jaren. Net geen schort meer (toen nog met 'voorschoot' aangeduid; het equivalent voor mannen, de stofjas, heette een 'kiel') maar alvast een jurk, van het type dat huisvrouwen droegen bij hun dagelijkse bezigheden.
Heb toch even getwijfeld of het de moeite was er iets mee te doen, wegens al wat versleten en oudmodisch.

Maar ik moest enkel een paar plooitjes in de taille losmaken en nieuwe knopen aanzetten - want er zaten van die dikke donkere knopen aan, die je normaal alleen bij een jas zou verwachten.
Uit mijn recupvoorraad dus een discrete witte knoop gekozen. Wel een grote, want dat zijn de knoopsgaten ook.
Zou dat toen de mode geweest zijn?



Alweer veel te lang en te oma-achtig, deze jurk (en dan zit er ook nog een brede zoom in!)
Was het ding wat nieuwer geweest, dan zou ik zeggen: onderaan 30 cm eraf, leuk ceintuurtje erop, en je kunt met vakantie!



Zoals het nu is had ik eigenlijk moeten poseren met een bezem in de hand en een geruite doek om het hoofd geknoopt. Maar daar heb ik te laat aan gedacht en we gaan het onze fotograaf niet meer aandoen...

Strandparasolstrepen

Dit was een overgeërfd setje van bloes en rok. De bloes had grote knopen achteraan en de rok een uiterst smalle ceintuur.
Aangezien ik meer van jurken hou heb ik beide aan mekaar gezet - simpel.



De borstnepen moesten wel eerst verplaatst (iets moeilijker) en de mouwtjes waren ook te eng. Daar heb ik gewoon het mouwnaadje opengetornd.

De achterkant is iets minder gelukt. Dat komt doordat ik te lui was om de twee panden van het lijfje ordentelijk aan mekaar te zetten (het is toch maar een oud ding, nietwaar). Dus heb ik het pand van de knopen gewoon over dat van de knoopsgaten gestikt.



En dat rare teken daar op de rug? Tja, daar zat een gat waar een knoop gestaan had. Blijkbaar had al voor mij iemand geprobeerd zich in het ding te wurmen... Dat gat viel niet te camoufleren, dus heb ik van de afgehaalde ceintuur een soortement van bloem geknutseld en die erop genaaid.
De achterkant onthult ook dat het ding eigenlijk te wijd is - maar ach, dat is een zwak van mij, wijde en lange rokken, zullen we maar zeggen. Misschien doe ik er nog ooit iets aan.

Nog een batik

En hier is batikjurk nummer twee (moest eventjes poseren als de Pop van Offenbach - nee, niet de nieuwste).



Langs de hals kwam een strook zwarte popeline, schuin geknipt, dus geen afwerking nodig.



Geef toe, die batiks zijn toch fantastisch... Kleurvastheid en exacte bedrukking niet altijd gewaarborgd, maar zo mooi!

Batikjurkje

Batikstofjes vind ik nostalgisch. Al was het maar omdat je in de vroege jaren '70 opzien kon baren door gehuld in zo'n sarong de stad in te trekken (al was een studentenstad in de hippietijd wel een en ander gewend).

Vorig jaar stootte ik onverwachts op een mooie collectie batiks, in de shop van het Museum Nusantara te Delft. Kocht dus met korting twee 'ouwetjes' in bruinachtige tinten (destijds door Indonesische vriendinnen als tua betiteld - iets voor oudere dames dus).

Ik koos maar eens een klein motiefje, want dat verwerkt gemakkelijker. En met de mooie diagonale belijning is een ingewikkeld model niet nodig.

Iets voor de zomer dus!