Prinsessenjurk

'Kan jij hier iets mee?' vroeg m'n dochter en schoof me een paar uitgedragen zwangerschapsspullen toe - waaronder een lange, donkerrode strokenrok.
'Daar wil ik een jurk van!' zei de lieve kleindochter prompt.

En dus zocht oma modelletjes. In de laatste Knippie stond een mooie lange jurk met brede ruche, vooraan korter, achteraan langer.
Maar nee, achtjarigen hebben heus al een eigen idee: enkellang moest de jurk worden en geen centimeter korter!

Leek een makkie maar was het niet. Want 120 cm is al aardig lang.
Maar niet getreurd: de brede elastische tailleband, die aan zo'n zwangerschapsrok zit, kon er nog wel een stukje tussengeschoven worden, nadat het patroon in de taille was doorgeknipt.

Om een lang verhaal kort te maken, dit is het geworden (klik om te vergroten):



Gauw even in de deuropening gaan poseren, want Pasen is in Schotland wel nog frisjes...

En nog een andere pose:



Helemaal enkellang is hij dus niet geworden, maar toch lang genoeg om op te tillen bij het trappen lopen...
Je bent prinses of je bent het niet!

Vintage jurkje

Met de lente in zicht, werd het hoog tijd om nog eens iets te naaien voor mijn enige-en-allerbeste buitenlandse kleindochter. Toen ze dus onlangs naar België op bezoek kwam, mocht ze een stofje gaan kiezen uit de kast van haar overgrootmoeder, zo was beloofd.
Jammer genoeg ging dat feestje niet door. Want toen het moment suprême aangebroken was sloegen de virussen ongenadig toe. Het enige wat erop zat was op oma's sofa strips blijven lezen - hoe zou je zelf zijn?

Geen nood, dacht ik, ik zal wel in haar plaats iets gaan kiezen. Kieskeurig is het kind toch niet (zie de enige, allerbeste enz.)

Mijn moeder behoorde tot het slag zuinige huisvrouwen dat geen brood zag in cadeautjes of lekkernijen voor het (al te talrijke) kroost - maar voor een stoffenkraam op de markt steevast overstag ging! Daarbij legde ze wel een zekere smaak aan de dag, die in mijn tienerogen totaal geen genade vond, maar decennia later resulteerde in een collectie heerlijke vintagestoffen!

Daar griste ik dus het volgende tussenuit:





Typisch het soort lap waar moeders en oma's in de jaren vijftig schorten van droegen, maar voor wat ik zocht perfect geschikt: rekbaar stofje, beetje stevig, bont, niet te licht van kleur en makkelijk wasbaar.
Ik dacht een felroze biesje te gaan kopen, maar vond nog fijne rode bandjes terug, die ooit bij een bloes hoorden.
Op één dag tijd zat het ding dus in elkaar:





De jurk is erop berekend dat er nog een truitje onder kan (driekwart mouwen) en een legging of desnoods een jeans. Aangepast dus aan een noordelijk klimaat.


Het heeft even geduurd, maar hier een foto mét de draagster (die het vertikte nette schoentjes aan te trekken...):

Wintertas

Het is er eindelijk van gekomen. Ik wou een wintertas van resten gebloemde zetelstof: echt vintage dus!

Ik had een paar nieuwe stukken geërfd die niet heel groot waren, plus nog een lap die gerecupereerd leek van een oud meubel. Die zag er wel heel vies en afgesleten uit. Omdat ik dat stuk toch mee wou verwerken (al was het maar voor de binnenkant) heb ik het ettelijke keren in de wasmachine gestopt, tot het enigszins toonbaar was. En verder vond ik nog een groenachtige keperstof, die de voering kon aanvullen. En o ja, kantjes voor de afwerking heb ik te kust en te keur.

Een patroon moest ik zelf tekenen, rekening houdend met de afmetingen van de stof. Het enige wat ik gekocht heb is de rits (sinds een jonge kerel ooit in de Parijse metro achter mijn rug zijn hand in mijn schoudertas probeerde te wurmen, voor mij geen tassen zonder ritsen meer).

Nu heb ik dus dit sjieke stuk (zeg nou zelf - klikken voor meer detail):

De voering is een beetje fel uitgevallen, maar ach, het haalt de kleuren ook wat op: een combinatie van de oude stukken (binnenin zie je niet dat die afgesleten zijn) en de groene keper.

Een secuur werkje was het manoeuvreren om alle naden onzichtbaar tussen stof en voering te krijgen. Dat soort gepriegel kan ik gewoon niet laten...
Maar kijk, als ik de moeite en het geduld kan opbrengen willen mijn stukken ook wel eens lukken!

Feestjurk

Repareren is leerrijk
repareren is hip
repareren is nog duurzamer dan recycleren

... niet ik, maar de krant deze week, bij monde van keukenprinses Dorien Knockaert. De layoutman van dienst (kon haast niet anders zijn dan een man) ontwierp een voorblad onder de kop:

ZOT VAN KAPOT
Weg met de wegwerpmaatschappij

Zo horen we het ook eens van een ander...
Maar dat 'zot van kapot', nou nee. Repareren vraagt werk. Zoals aan deze 'hippe' jurk. Ook weer een cadeautje, als souvenir gekregen. Daardoor ken ik het jaartal: winter 1977.



Mijn enthousiasme was aanvankelijk nogal matig:
- toch wel een tuttig model, met die hoge halssluiting en - zowaar - pofmouwtjes
- het lijfje vele centimeters te smal voor mijn slanke leest
- in het patje met lusjes vooraan had de mot huis gehouden - de rest was gelukkig grotendeels gespaard gebleven.
Verder toch wel een fraai stuk: fijne wol, handgemaakt, rok met een mooie ruisende voering...

Deze jurk bleef dus geruime tijd in, of beter tegen de kast hangen, terwijl ik erover piekerde. Weg met dat wegwerpgedoe, akkoord, maar wat doé je ermee?

Eerst maar eens de zijnaden inspecteren, of daar misschien wat ruimte te winnen viel. Een goeie 2 cm naad, jawel, dat levert algauw een 6 à 7 cm extra breedte op (> 1,5 cm x 4 - reken voor en achter, links en rechts). En als het stuk dan nog wat krap lijkt laten ook de borstnepen (princessennaden) zich nog een half centimetertje uitstikken. Goed, het lijfje moest hier en daar een stukje los van de rok en ook de mouwen gingen eruit - maar dat zijn details natuurlijk. Met als prettige bijkomstigheid dat de fronsjes bovenaan de mouw (de beruchte pofmouwtjes) grotendeels verdwenen en zelfs de rits in de zijnaad weggelaten kon worden.



En dan het moeilijkste: wat doe je met de mot??! Mijn uitgebreide ervaring met zwarte stoffen leerde me dat je nooit, maar dan ook nooit dezelfde zwarte stof zult vinden, hoe groot je voorraad (van resten) ook is.
Maar als je dan toch aangewezen bent op een verschil, waarom dan niet meteen de vlucht vooruit? Vond ik daar niet nog een collectie fluwelen linten, waarvan er een precies - nou ja, krap - de juiste lengte en breedte had, en waarvan de glans zo mooi overeenkwam met de zwarte knopen? (en dat kleine foutje in de rand zou ik toch wel even onzichtbaar repareren...)

Hetzelfde gold voor de mottengaatjes in de rok. Het gedierte was zo lief geweest een bescheiden plekje uit te zoeken tegen de zoom of in de buurt van een naad. Stukjes fijn zwart lint met kleine steekjes tegen de achterkant genaaid en geen mens die er iets van ziet.

Dan blijft nog één vraag: waar kwam deze stof vandaan? Oost-Europa?

Blauwe bloes

Op de een of andere manier vinden Vintage-stukken (zeg maar gerust: ouwe rommel) altijd hun weg naar mij - zoals het water naar de zee.



Deze mooi handgenaaide bloes zag er niet eens gedragen uit. Geen wonder ook: onderaan zat een brede band die in tegenstelling tot de rest kennelijk voor een wespentaille bedoeld was.

Een klein werkje: de band lostornen, in de lengte in tweeën knippen, aan mekaar zetten en weer aan de blouse bevestigen.

Niet meteen een stuk dat je iedere dag draagt, maar voor een deftiger gelegenheid kun je ze toch eens uit de kast halen!
Of het zijde is weet ik niet, maar voelt wel lekker koel aan.