Kilt voor meisje

Als ik bij creatieve jonge blogsters al die leuke kinderkleren zie, bekruipt me altijd zo'n dom gevoel: wat voor een oma ben je eigenlijk, als je zo zelden iets voor je kleinkinderen maakt?!
Er is een praktisch probleem, dat wel: de kindjes in kwestie zijn nogal ver buiten mijn bereik, dus opmeten en passen is niet evident. Bovendien hebben ze daar in het hoge noorden weinig boodschap aan die o zo fleurige zomerdingetjes...

In de lente vroeg ik dan toch aan mijn dochter of ik niets kon maken voor haarzelf of voor de kids. Het antwoord kwam snel: Ardje wil zo graag een kilt! Niet te verwonderen, gezien de omgeving waar ze woont.

Ik vond nog een geruit wollen stofje en ging dus aan de slag. Een flink stuk knippen ("op de groei", zoals onze moeders zeiden), zomen, de vouwtjes instrijken - dat ging allemaal best. Maar die taille...
Mama had in mei 54 cm gemeten, en toen ik na de zomer vroeg of daar niet wat bij gekomen zou zijn, luidde het antwoord: neenee, ze is nog altijd even slank!
Ik had natuurlijk beter moeten weten. Na wat gesukkel met die slanke taille kreeg ik het kiltje af. Goed gelukt, vond ik zelf. Een paar grote drukknopen mee ingepakt (die zou ik ter plaatse aanzetten) en hop, naar Schotland ermee!

De praktijk bleek toch wat anders (klik om te vergroten).

Niet alleen heeft zo'n achtjarige nog geen taille die goed rokjes ophoudt, maar ook groeien kinderen nu eenmaal als kool! De lengte was dus al niet meer 'op de groei' (dat lijkt alleen maar zo omdat het ding afzakt) en de omslag... oordeelt u zelf.

Nu heb ik geen ondankbaar nageslacht, dus mama en dochter waren tevree. Opa maakte een paar foto's, zonder zich erom te bekreunen of het rokje wel netjes zat (met de plooitjes achteraan, om maar iets te noemen).

Oma daarentegen wou het hele rokje het liefst terug meenemen naar huis om er een ruimere tailleband aan te naaien en die drukknopen wat strakker te zetten - maar dat feestje ging niet door!
Ach ja. Binnen een paar maanden is het hele rokje al wat vies geworden, in de was geweest, zijn de plooitjes niet meer wat ze waren... en komt het wel naar België terug om alsnog de passende afwerking te krijgen :-)
Zoals ik dus zei: naaien voor overzeese kleinkinderen ligt niet voor de hand.


Voor wie het mocht interesseren, hier een
                gebruiksaanwijzing voor een plooirokje (al of niet kilt)

1. De gewenste lengte knippen met naadtoeslag (1 cm boven) en zoom (enkele cm). De zoom instrijken en naaien.
2. De plooien instrijken: hierbij altijd uitgaan van de breedste maat, de heupwijdte (even rekenen om op deze breedte uit te komen). Bij een geruite stof moeten de plooien in principe de ruitjes volgen, bij een effen stofje heb je meer vrijheid.
3. Op het stuk tussen heupen en taille (bij een achtjarige ongeveer de bovenste 15 cm) moet je de plooitjes dan zo ver over mekaar leggen dat je op de juiste taillewijdte uitkomt. Daarvoor mogen de plooien in dit gedeelte maar ten dele ingestreken zijn: alleen de buitenste vouw. Plooien bovenaan vastspelden en de bovenste 15 cm verder strijken.
4. Tailleband op de gewenste lengte knippen: voor een gewoon rokje is dit de taillewijdte plus een paar cm overslag (voor een knoop). Voor een kilt is dat laatste niet per se nodig, als je zoals ik met grote drukknopen werkt.
5. Bij een kilt moet je natuurlijk aan de twee uiteinden een stuk zonder plooien voorzien, voor het vlakke gedeelte vooraan. Vergt iets meer rekenwerk. De rand van de overslag kun je dan wat uitfransen.
6. Bij een traditionele kilt zit onderaan de overslag een soort van langwerpige speld (lijkt eigenlijk meer op een broche). Maar als je zo'n ding al vindt is het peperduur (verzilverd en zo).
Vroeger kon je hier op het vasteland kiltrokken kopen met een grote sluitspeld erop, maar dat vind ik niet mooi. Dus heb ik maar een mooie bijpassende knoop (op een onzichtbare speld) gebruikt. Daar was de Schotse kleindochter helemaal tevreden mee!

Sleedoornbessen op jenever

En terwijl we toch bezig zijn, iets nog eenvoudigers! Het enige moeilijke eraan is een sleedoorn vinden (struik of kleine boom, gekweekt of in het wild). Ze staan nu volop met vruchten.

De bessen schoonmaken betekent alleen hier en daar een steeltje of een ongaaf (wormstekig) exemplaar verwijderen en even spoelen in een vergiet.
Dan doe je ze in een plastic zak en stopt ze een nachtje in de diepvries.
De volgende morgen schenk je zo'n driekwart kilo bessen in een paar grote bokalen en giet er een liter jenever over. Kruiden naar smaak toevoegen (ik moet verklappen dat ik de kruiden van m'n stoofperen bij het afvullen gewoon gerecupereerd heb - zo gaat het natuurlijk ook). O ja, de suiker niet vergeten. Ik heb maar 170 g gebruikt, maar als je voor een zoet likeurtje bent mag meer ook.

Zet de flessen enkele dagen op een warm plekje tot de suiker gesmolten is. Daarna op kamertemperatuur houden tot Kerstmis. Het drankje krijgt eerst een blauwe, dan een rodere kleur - ongeveer zoals mijn stoofpeertjes in de post hieronder.
En het mooiste is: als je het vocht gedronken hebt kun je de bessen nog eens hergebruiken: een nieuwe fles jenever erop en in het voorjaar kun je weer snoepen!

Stoofperen

Omdat het niet altijd naaiwerk moet zijn heb ik besloten ook wat retro-eetbaars te posten. Vandaag stoofpeertjes op azijn: superlekker en gemakkelijk!

Op het internet kun je natuurlijk veel recepten vinden, maar ik maak graag m'n eigen recept: het liefst met weinig suiker en een persoonlijke kruidenmix.

Harde, niet te rijpe peren schillen, klokhuis verwijderen en in vieren snijden (als je aan de echte stoofpeertjes kunt komen, des te beter).
In de pan doen en overgieten met - per kilo peren - een kwart liter rode wijnazijn. Pijpje kaneel toevoegen, 6 à 8 kardemompeultjes en 6 à 8 allspice-bollen. Dat laatste voor wie Britse relaties heeft, zoniet kruidnagels gebruiken - maar enkele, niet te veel, tenzij je aan erge tandpijn lijdt! Prima middeltje, maar qua smaak prefereer ik toch de allspice, met zijn veelzijdiger aroma.
Het zaakje aan de kook brengen en als de peren halfzacht zijn 300 g suiker toevoegen.
Als ze gaar zijn voorzichtig uit het vocht vissen en in bokalen doen. Daarna moet het vocht flink ingedikt (zeker de helft laten verkoken). Even laten afkoelen en over de peertjes gieten.

Goed houdbaar, heerlijk bij vleesgerechten of om zomaar van te snoepen!

Zomertas

Al lange tijd niets meer geschreven. Dat heb je met die zomeractiviteiten: tuinieren, volop groente en fruit verwerken... en tussendoor nog uitvliegen ook.

Anyhow, voor de zomer raakte ik nu toch in de ban van tassen! Kwam door m'n schoonzusje, die me met een hele reeks eigen creaties stikjaloers maakte.

Dan haal je dus wat lapjes te voorschijn en gaat aan de slag.
Eerst het zomermodel, net voor de vakantie.

Fleurig batikje en bloemen van de (Griekse) hospita op de achtergrond (ik kan haar aanbevelen, zo gul en goedkoop).

Het stofje kwam uit de doos "spullen van ondefinieerbare herkomst": acht kant en klaar (min of meer) vierkant geknipte stukken van zo'n 40 cm. Leuk motief, prima geschikt. Daarbij had de stof ook nog een soort van lichte coating, die waarschijnlijk enigszins beschermt tegen vocht en vuil.

Twee van die vierkanten fungeerden als voorpand (binnen- en buitenkant), twee als achterpand, twee (dubbel gevouwen) als zijpanden en een (dito) als onderkant. Het laatst overgebleven vierkant liet zich gewillig tot handvatten verknippen.
Twee (jawel) ritsen ingezet - uit mijn aanzienlijke voorraad écru ritssluitingen (ooit voor een opdracht ergens in het groot en in het zwart gekocht...) Zo heeft mijn tas dus twee ritsen die in het midden samenkomen - want met al die pickpockets kun je maar beter vooruitziend zijn, haha.

Hoe ik al die stukken met een minimum aan binnennaden op, in en aan mekaar gekregen heb? Tja, dàt is het typische foefelwerk - maar ook het spannende van recup!

En de wintertas? Die hebben jullie (en ik) nog te goed.

Witte bloes

Weer eens een oud kledingstuk hermaakt. En dat is, als je eraan begint, niet altijd vanzelfsprekend...

Deze bloes stamt vast uit de jaren '80. Draagt een etiketje 'maat 36', terwijl je er met enige goeie wil een aankomend sumiworstelaar in had kunnen persen. Een soort vleermuisvleugels als mouwen en het armsgat kwam haast tot de taille. En dan nog van die afgeronde slippen voor- en achteraan - brrr!
Kortom, weer 'stof genoeg' voor dubben en geërgerd kijken. Met mijn bekende koppigheid wou ik er toch iets van maken, voor de zomer.

Eerst die reusachtige mouwen eruit, want die wou ik in geen geval behouden. Wat overbleef bleek nog zo breed te zijn dat ik me afvroeg of daar voor één keer geen patroon van normale breedte op zou passen.
En ja, met enig kunst- en vliegwerk lukte dat ook! Om de herinnering aan dat oversized hemd uit te wissen koos ik voor een meer getailleerd model, mét borstnepen en deelnaden in de rug. Nog maar eens het trucje gebruikt van borstnepen schuin naar beneden, zoals bij dit jurkje - je ziet het eigenlijk niet, maar ik vond het mooi.
Weliswaar zijn de zijnaden hier enigszins golvend geworden (doordat ik ontbrekende centimeters vooraan achteraan bijgeknipt heb en omgekeerd) maar een kniesoor die daarop let.



Lastig was ook dat de stof onderaan bij de zijnaden zo hoog opgeknipt was (voor die verdraaide slippen) dat er niets anders op zat dan maar een extra stuk in te zetten - waarom ook niet? Twee driehoeken uit één zo'n wijde mouw geknipt - voor de variatie dwars op de stofrichting - en netjes ertussen gestikt . Ik vond dat wel mooi corresponderen met die schuine borstnaden (klik om te vergroten).



Voilà, zo zijn de paar mooie punten van deze bloes echt tot hun recht gekomen: de stof (met een discreet ingeweven ruitje met zilverdraad) het kraagje, de geraffineerde blinde knoopsluiting, het schuine borstzakje rechts, zelfs de plooitjes vooraan mochten behouden blijven.

Voor de foto's hebben we eens een fraaier decor opgezocht: het park van het Palais Royal in Parijs!

Feestjurk

Repareren is leerrijk
repareren is hip
repareren is nog duurzamer dan recycleren

... niet ik, maar de krant deze week, bij monde van keukenprinses Dorien Knockaert. De layoutman van dienst (kon haast niet anders zijn dan een man) ontwierp een voorblad onder de kop:

ZOT VAN KAPOT
Weg met de wegwerpmaatschappij

Zo horen we het ook eens van een ander...
Maar dat 'zot van kapot', nou nee. Repareren vraagt werk. Zoals aan deze 'hippe' jurk. Ook weer een cadeautje, als souvenir gekregen. Daardoor ken ik het jaartal: winter 1977.



Mijn enthousiasme was aanvankelijk nogal matig:
- toch wel een tuttig model, met die hoge halssluiting en - zowaar - pofmouwtjes
- het lijfje vele centimeters te smal voor mijn slanke leest
- in het patje met lusjes vooraan had de mot huis gehouden - de rest was gelukkig grotendeels gespaard gebleven.
Verder toch wel een fraai stuk: fijne wol, handgemaakt, rok met een mooie ruisende voering...

Deze jurk bleef dus geruime tijd in, of beter tegen de kast hangen, terwijl ik erover piekerde. Weg met dat wegwerpgedoe, akkoord, maar wat doé je ermee?

Eerst maar eens de zijnaden inspecteren, of daar misschien wat ruimte te winnen viel. Een goeie 2 cm naad, jawel, dat levert algauw een 6 à 7 cm extra breedte op (> 1,5 cm x 4 - reken voor en achter, links en rechts). En als het stuk dan nog wat krap lijkt laten ook de borstnepen (princessennaden) zich nog een half centimetertje uitstikken. Goed, het lijfje moest hier en daar een stukje los van de rok en ook de mouwen gingen eruit - maar dat zijn details natuurlijk. Met als prettige bijkomstigheid dat de fronsjes bovenaan de mouw (de beruchte pofmouwtjes) grotendeels verdwenen en zelfs de rits in de zijnaad weggelaten kon worden.



En dan het moeilijkste: wat doe je met de mot??! Mijn uitgebreide ervaring met zwarte stoffen leerde me dat je nooit, maar dan ook nooit dezelfde zwarte stof zult vinden, hoe groot je voorraad (van resten) ook is.
Maar als je dan toch aangewezen bent op een verschil, waarom dan niet meteen de vlucht vooruit? Vond ik daar niet nog een collectie fluwelen linten, waarvan er een precies - nou ja, krap - de juiste lengte en breedte had, en waarvan de glans zo mooi overeenkwam met de zwarte knopen? (en dat kleine foutje in de rand zou ik toch wel even onzichtbaar repareren...)

Hetzelfde gold voor de mottengaatjes in de rok. Het gedierte was zo lief geweest een bescheiden plekje uit te zoeken tegen de zoom of in de buurt van een naad. Stukjes fijn zwart lint met kleine steekjes tegen de achterkant genaaid en geen mens die er iets van ziet.

Dan blijft nog één vraag: waar kwam deze stof vandaan? Oost-Europa?

Sixties-rok

Deze stof kreeg ik ooit cadeau "van de jaren stillekes": 13 lange "spieën" (schuine driehoeken), naar men zei overblijfsels uit een confectieatelier.
De print deed me aan de vroege jaren '60 denken, aan wat toen voor 'modern' doorging (en alleszins mijn smaak niet was)...
Vond ze dus niet echt mooi, maar de stof was wel stevig, elastisch en niet rafelend.



Heel snel gepiept dus: de repen aan mekaar stikken, bovenaan bijknippen voor de taille (een paar cm minder rekenen dan de tailleomtrek), lintje aan de binnenkant in plaats van ceintuur, op de gewenste lengte afknippen en zomen.
En natuurlijk de rits niet vergeten (zoals ik eerst - met opzet - deed), zoniet wordt het wel wringen om erin te geraken...
Toch mooi geworden, deze (bijna) halvecirkelrok! (let niet op het beengarnituur)

Heb er dit vestje even bij aangetrokken. Geen retro, maar wel recup: volgens het etiket is de stof voor 50% gerecycleerd uit plastic flessen!
Lekker warm en licht. Een cadeautje uit Amerika.